شنبه ۱ اردیبهشت

گاز فندکم دیگه تموم شده ... رفیق آتیش داری ؟!

قهوه ی تلخ ٬ سیگار ٬ کنج کافه سیاه سپید * ٬ تنها ُ و با دوستان ٬ دیدن و نوشتن ٬ خواندن

 ٬ کشیدن ٬ حرف ٬ فکر ٬ و شب هایی که روزگاری نیمه شبش دیدنی بود ٬ شبهایی که از

چهار راه وصال ٬ تا میدان انقلاب هر شب قدم می زدم ٬ می زنم ٬ و راستش را بخواهید ٬

دیگر به دلچسبیه قدیم نیست این خیابان ها . . .

اما این میز ٬ همینی که هر شب میزبان منه تنها یا من با دوستانم است ٬ دیگر به ما عادت

کرده ٬ می توانی دست نوشته هایم را زیر شیشه ی کثیفش بیبینی ٬ دست نوشته هایی که

روی دستمال کاغذی ٬ با رگه های قهوه ای رنگ قهوه می نویسم :

شب هایی به تلخیه  قهوه

و طعم گس لب های تو . . .

هی بنویس ٬ هی بنویس ٬ هی بنویس ٬ هی ... هی ... هی ... هی ... هی ... و باز بنویس

که چقدر جایت خالیست شیرینم !!!

تازه چند شب پیش بود که فهمیدم ٬ چه باره سنگینی روی گرده هایم هست ٬ و من هنوز و هنوز

در علامت های تعجب و علامت های سوالی گیر کرده ام ٬ و هنوز نمی دانم که هر کلمه ٬ چه

انعکاسی را با خود یدک می کشد ٬ و هر واژه چقدر گرده هایم را فشار می دهد ...

و من هی می گویم :

فریاد مُرد ٬ وقتی که باد سپیده دم صدای تو را می خواند ... !!!

*(اسم اصلی کافه ٬سپید و سیاه است و من همیشه دوست دارم که سیاه و سپید بگویم )

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

هرچه جلوتر می رویم . . .

                      شرط کوتاه شدن راه را

                                       بیشتر فراموش می کنیم !

                    : !

بیست و چند ساله که هر روز چشمون دنبال فرداس

بی خبر دست یکی تبر می دن ، دست یکی داس

واسه کی و واسه چی ، فرقی نداره جون باید کند

تو زباله ، تو کثالفت ، توی این زمونه ی گند