سه شنبه ۱۹ خرداد
یادداشت یک برای انتخابات
(حتمن مطالعه کنید)
زیر شمشیر غمش رقص کنان خواهم رفت...
نهروان در پیش است...
دشمن شاد شدیم...
زمانی بر مردم خواهد آمد که در آن ارج نیابد، مگر فرد بیعرضه و بیحاصل و خوش طبع و زیرک. دانسته نشود مگر فاجر. مورد اعتماد قرار نگیرد مگر خائن و به خیانت نسبت داده نشود مگر فرد درستکار و امین. در چنین روزگاری بیتالمال را بهره شخصی خود گیرند و از قرآن جز نشان نماند و از اسلام جز نام. (امیرالمومنین(ع))
این سخن از امیرالمومنین (ع)، در ابتدای نامهی حامیان احمددینژادیست که از ستاد رضوان خروج کرده و به حامیان موسوی پیوستهاند.
بگذارید راحت و شفاف و بیپرده سخن بگویم و بنویسم. شرایط اصلن شرایط خوبی نیست. کنترل از دست خارج شده و موج ایجاد شده از سمت احمدینژاد و مصباحیزدی و جنتی و دوستان و هوادارانشان، آنقدر خطرناک است که دیگر بحث را از ریاستجمهوری فراتر برده و هدف را سوق دادن حکومت به دیکتاتوری دینی و یا بهقول مصباح حکومت صرفن مذهبی – به معنی رادیکال – برده است. تمام تحلیلگران به این موضوع واقف هستند که این انتخابات، حکم لبهی تیغ را دارد. حکم انقلابی درونی، از سمت دارو دستهی اشخاصی که هیچگاه – جز احمدینژاد – در امور اجرایی و اساسی حکومت دست نداشتهاند. آن هم بهگونهای که صراحتن – بهکلام مصباح - هدفش حذف نیروهای اول انقلاب و پاکسازی تمام کسانیست که صاحبان و پرچمداران انقلاب هستند. تا نیروهای جدید و بهاصطلاح تازهنفسی چون احمدینژادها جایگزین شوند و با تفکر دگم و رادیکالشان، ایران را تبدیل به یک حکومت دیکتاتوری مذهبی کنند.
دوستان، رفقا، همکاران... تمام کسانی که این یادداشت را میخوانید. شرایط بسیار بحرانیست. این جملهها و حرفها فقط تحلیلهای شخص من نیست، حتی حرفهای احساساتی و تحت جو هم نیست. بلکه حرفیست که این روزها دغدغهی تمام کسانیست که نسل اول انقلاب هستند، از مدیران مملکت هستند، از آدمهای دسترس به اطلاعات هستند و... باور کنید که شرایط بحرانیست. تحلیلها نشان میدهد که در هر دو صورت، چه احمدینژاد رای بیاورد، چه نه، در شهر درگیری سخت و... بهوجود خواهد آمد. درگیری که حتی از جنس 18 تیر هم نیست و فراتر. درگیریست بین کسانی که از یکطرف شعرشان "نصر من ا.. و فتح غریب" و "یک یا حسین تا میرحسین" و "وای اگر موسوی حکم جهادم دهد" است با پرچ سبز سیدی و حسینی و از طرف دیگر کسانیست که شعرشان "ماشالاه حزبا..." و "وای اگر احمدی حکم جهدم دهد" و... با پرچ ایران و یقههای بسته و ریشهای فراخ!. یعنی درگیری که این بار جای آدمهایش تغییر کرده. رادیکالهای مذهبی طرفدار کسی هستند که قصدش براندازی یاران اول انقلاب و امام و ایجاد حکومت رادیکال مذهبیست و مردم٬ طرفدار کسی هستند که بهدنبال عقلانیت در حکومت و تثبیت حکومت و مشروعیت حکومت است. یعنی برعکس تمام درگیریهایی که تا بهحال شاهدش بودهایم. از طرف دیگر درگیری اصلی، چه احمدینژاد رای بیاورد و چه نه، بین سهشخص اصلی اتفاق میافتد. هاشمی، رهبر، احمدینژاد. که در این درگیری رهبر باید موضع صریح خود را اعلام کند. که اگر بر ضد احمدینژاد باشد باز ایشان در بین طرفدارانش که اکثریت حامیان احمدینژاد هستند تفرقه انداخته و باعث درگیری شده است. اگر هم هاشمی را بکوبد – که طبق صحبتهایی که شده احتمالش به شدت ضعیف است – طرفداران هاشمی و میرحسین اغتشاش ایجاد میکنند و به دادخواهی این ائتلاف با یاران سگصفت احمدینژاد وارد تنش میشوند.
نمیدانم چه اتفاقی در پیش است. تنها چیزی که میدانم و مطمئن هستم، فضای متشنج و بیماریست که اینروزها در بین مدیران و صاحبان حکومت جریان دارد. بسیج و سپاه از همین حالا دستور دارند که بعد از انتخابات با مردم برخورد جدی٬ کوبنده و فاشیستی کنند. مردمی که پرچم یاحسین دستشان است و سربند سبز یا زهرا به سر میبندند. مردمی که شعارشان دروغ نگفتن و تهمت نزدن است که از اقسام صریح قرآن و اسلام است. مردمی که دیگر امروز میفهمند که باز "خوارج" بهپا خواستهاند و باز قرآنها را بر سر نیزه بردهاند... قرار است اینبار با این مردم برخورد شود، نه...
به صراحت میگویم که از حالا خودم را برای آن درگیری آمده کردهام. حتی اگر در بین جوانان زیبارو و لطیفی که شعار میدهند، موقع یورش عناصر نظام تک بمانم هم فرار نمیکنم و بهحکم دفاع از حق میمانم و بدون پُزهای روشنفکری شمشیر میکشم. مگر پیشوای مکتب ما با "خوارج" چه کرد؟ لحظهای درنگ نکرد. و امروز اینها "خوارج" هستند و برای از بین بردنشان لحظهای نباید دریغ کرد...
دوستان، رفقا، همکاران... تمام کسانی که این یادداشت را میخوانید. خودتان را برای احقاق و دفاع از حق، که وظیفه و رسالت تک تک ماست آماده کنید. ما رای میدهیم و وظیفهمان را انجام میدهیم. اگر شخص اصلح انتخاب شد و ماجرا خوابید که هیچ. اما اگر به هر دلیلی، متحجران بیخدا و رسول و امام، با تقلب، دروغ، سوءاستفاده از موقعیت و... – که طبق دستور رئسایشان وظیفهی شرعی و دینی خود میدانند!!! – باز هم روی کار آمدند؛ سینههایتان را سبک کنید، قلبتان را آرام و مطمئن کنید، شمشیرهایتان را تیز کنید و قدمهایتان را محکم بردارید، که جنگ نهروان در پیش است... و شمشیر برهنه و قلبی آکنده از امید و توکل میخواهد، تا برای پیروزی و احقاق حق سینه پر کرد.
